A MORRIÑA DAS BALAS. (2006), Xosé Díaz Díaz

AQUELA NOITE O luar alumaba as pedras do deserto e as poucas herbeiras duras coma sedas que agroman da terra e mais do sal. Os outeiros do Val da Morte raiaban á lúa as súas figuras tan coma dondas, tan coma gastadas. O nome do val deullo un buscador de ouro que tentou, cuns agavelados, abrir mellor paso dica os xacementos de ouro de California por escusar a moita volta, no corenta e nove; atravesándoo sábese que é alcuño ben propio. Foime sorte coñecelo: seguir a quenlla do río Amargosa, acotío desacougado e en estiaxe, é o mellor vieiro que guía preto de Ridgecrest. Só ofrece unha tregua contra máis sur: alí o chan terreo dá en babar auga e empantanar. Alí, no medio de ningures, Sullivan ergueu unha posta co seu telégrafo e mantena. No endiante, o Val da Morte estra no Deserto de Mohave. Ridgecrest, con animal recén bebido, é cousa dun día.
Eu non levaba cabalo. Galopara nunha besta das de moita sona de Henderson, das de O’Connor, que se gaba de dispoñer das mellores nos estados. Pero aquela miña apañara a doenza do cansanzo e desfalecera en febres e rebentada no medio e medio do val, dúas noites atrás. Eu que lle tiven compaixón, querería agasallarlle unha bala e escusarlle o sufrimento. Non me quedaba outra munición, conque tiven que arredarme do lugar o máis lixeiro que dei, por non escoitar os seus rinchos, que eu sei que pregaba por un perdigón só que á súa maneira animal.”

___________________________________________________________________

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s